Lotgenoten verenigen zich in stichting na vliegramp MH17

“De steun vanuit het hele land voelde als een warme deken.”

Vanaf dag één na de vliegramp met de MH17 vinden nabestaanden steun bij elkaar. Ze worden opgevangen door Slachtofferhulp Nederland en de overheid zet meteen alle zeilen bij om iedereen zo goed mogelijk bij te staan. Tegelijkertijd is er vanuit de groep de behoefte zich te verenigen in een organisatie die de belangen van de nabestaanden zal behartigen. Dit wordt de Stichting Vliegramp MH17. We spreken met Dennis Schouten. Hij verloor zijn zwager en diens vriendin bij de ramp en is vanaf het eerste uur lid van het bestuur van de stichting. “Gaandeweg verandert de rol van het bestuur, afhankelijk van de fase waarin we zitten. Wij zijn lotgenoten in verdriet en hoop.”

Lees dit artikel in de normale opmaak:

Eén gezamenlijk belang
Je hebt nabestaanden die gefrustreerd zijn, woedend, of juist verdrietig. Maar hoe verschillend iedereen ook is in zijn emoties, je trekt naar elkaar toe. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, hebben één gezamenlijk belang en we delen ons verdriet. Het helpt om veel contact met elkaar te hebben, want niemand snapt deze situatie zo goed als iemand die hetzelfde meemaakt. We hebben vanaf het begin gebruik gemaakt van een online platform van Slachtofferhulp en het Informatie en Verwijs Centrum. Een goed afgeschermde, besloten groep, waar de stand van zaken werd gedeeld van het onderzoek en alle aanverwante zaken. Alleen voor nabestaanden. Het werd in het begin heel goed bezocht, vervulde een belangrijke rol. Nu wordt het minder. Niet omdat er geen behoefte meer is aan informatie of aan onderling contact, maar omdat het uiteindelijk toch fijner praten is met iemand die tegenover je zit.

Warme deken
Ik denk dat we ons gezegend mogen voelen dat we in Nederland leven. Je hebt hier zoveel meelevende burgers. Daar put je kracht uit. Vanuit de politiek gebeurde veel, maar ook bij organisaties gingen deuren open die anders gesloten blijven. Mensen om ons heen zeiden:”wij halen de boodschappen, koken vanavond voor je, we zorgen dat alles blijft draaien.” Daarnaast werd er van alles ondernomen vanuit de maatschappij. Iemand maakte een schilderij, een ander vouwde 298.000 kraanvogels, er werden herdenkingsbankjes gemaakt. Het voelde als een warme deken, en het was fantastisch om te ervaren dat we er niet alleen voor stonden. Ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik daar aan denk. En eerlijk is eerlijk, tot op heden is niets teveel.

Lastige journalisten
Daarnaast krijg je ook te maken met neveneffecten waar je liever ver van blijft. Zoals journalisten. Er zijn verslaggevers die netjes met je omgaan, waar je een relatie mee op kan bouwen. Maar er zijn er ook die je woorden enorm verdraaien, die alleen maar uit zijn op sensatie. Voor je het weet heb je dan een paar nabestaanden aan de telefoon die boos,
ontzet of verdrietig zijn door iets wat ze lezen. Bovendien willen we de relatie met de politiek goed houden, en dat betekent ook dat je goed moet opletten wat je zegt. Om daar mee om te leren gaan hebben we met het bestuur een mediatraining in Hilversum gedaan, om ons daar beter tegen te kunnen wapenen.

Ik merk aan mezelf dat ik sinds de ramp andere keuzes maak. Je relativeert alles tien keer beter.

Herdenking
Het is nu bijna twee jaar geleden dat vlucht MH17 werd neergehaald. Onze stichting ontstond snel daarna. We hebben gezorgd voor het onderlinge contact, voor contact met de politiek en heel veel organisaties. Zoals met het Fonds Slachtofferhulp. Toch merk ik dat onze rol gaandeweg verandert. Er zijn portefeuilles die zo goed als klaar zijn, maar er zijn ook onderwerpen waar we nu pas mee gaan beginnen. Zoals het strafrechtelijke stuk en de letselschade. En we zijn druk met de herdenkingslocatie en het monument. Bij Schiphol komt een herdenkingsbos, dat voor iedereen vrij toegankelijk is. Er worden 298 bomen geplant, in de vorm van een lint. Elke boom staat symbool voor een slachtoffer. In het oog van het lint komt een open plek. Daar komt het monument zelf. We weten alleen nog niet hoe dat er uit komt te zien, daar zijn we nu mee bezig. Dit was geen ongeluk, maar een aanslag. Dat maakt het een complexe zaak waar nog heel veel in moet gebeuren. De houdbaarheidsdatum van onze stichting is daardoor nog lang niet in zicht.

Hoop
Ik merk aan mezelf dat ik sinds de ramp andere keuzes maak. Je relativeert alles tien keer beter. Stress bestaat voor mij niet meer. Het ergste wat kon gebeuren, is al gebeurd. Waar zou ik me nog druk over moeten maken? Bij de herdenking zag ik dat ook terug, daar kwam het woordje hoop heel nadrukkelijk naar voren. Het verdriet is er natuurlijk nog, bij iedereen. Maar je geeft het een plekje. Je hoopt op betere tijden.

Goede ondersteuning nabestaanden
Voor nabestaanden van slachtoffers van een ramp is het heel belangrijk dat zij de hulp krijgen die nodig is om de draad van het leven weer op te pakken. Hoe de beste hulp, therapie en opvang er uit ziet, onderzoekt het Fonds Slachtofferhulp samen met twee grote universiteiten. Dat doen we in nauw overleg met de nabestaanden van MH17. We vinden het belangrijk dat ook de slachtoffers van de toekomst baat hebben bij deze uitkomsten. Naast dit onderzoek steunen we diverse initiatieven rondom de ramp met MH17.

Gerelateerde berichten
Subsidie voor lotgenotenbijeenkomsten Stichting Vliegramp MH17
– Onderzoek hulpverlening na MH17
– Blog Jos de Keijser: Verder na de vliegramp MH17: eigen veerkracht en psychologische hulp
– Zonnebloemenboeket voor nabestaanden van slachtoffers vliegramp MH17