“Ik wil vergif omzetten in een medicijn.”

Interview met Eefje van Belkom, slachtoffer medisch incident

Eefje van Belkom (37) krijgt in 2011 borstkanker. Een borstamputatie, chemotherapie en zware hormoonbehandeling volgen. Een jaar later wordt er een cyste ontdekt op haar eierstok. De gynaecoloog gaat uit van het ergste en verwijdert beide eierstokken. Eefje ziet haar vurige kinderwens in rook opgaan. Extra pijnlijk als achteraf blijkt dat er niks met haar eierstokken aan de hand was en een second opinion uitwijst dat er een verkeerde tumorvariant is gediagnostiseerd én behandeld. “Mijn kans om zwanger te worden, is mij door die medische fout definitief ontnomen.”

Lees dit artikel in het online magazine

Medisch geblunderd
“Sinds november 2012 ben ik al bezig met mijn recht te halen. Ik ben naar de klachtencommissie van het ziekenhuis gestapt, waarmee ik in eerste instantie een fijn gesprek heb gehad. Ze waren echter van mening dat er geen fout was gemaakt. Omdat ze het zo ‘lullig’ voor me vonden, boden ze me €5.000,-. Daar was ik helemaal niet op uit. Ik wilde dat de hele gang van zaken goed werd onderzocht. Ik liet een second opinion uitvoeren en daaruit bleek dat er medisch gezien wel degelijk was geblunderd: de tumor was verkeerd behandeld, ik was nog niet in de overgang zoals werd aangenomen en mijn eierstokken waren onnodig verwijderd. De verzekeraar van het ziekenhuis, MediRisk, werd erbij gehaald en sindsdien verloopt het contact heel stroef. Ik heb een letselschadeadvocaat in de armen genomen, maar we zijn nog altijd geen stap verder.”

Taboe
“Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Dat besef ik maar al te goed. Met mijn borstreconstructie na de amputatie is ook het één en ander misgegaan. Dat is gewoon domme pech en niet  verwijtbaar. Die twee dingen kan ik echt wel scheiden. Waar ik vooral mee zit, is dat mijn medische fout nooit is erkend. Dat blijft erg pijnlijk en zorgt nog steeds voor allerlei stressgerelateerde klachten.” Eefje merkt op dat er een taboe rust op openheid en transparantie in de zorg. “Als je je werk niet goed doet, dan moet daarover gepraat worden. Dat geldt ook voor ziekenhuizen. Het is een ouderwetse gedachte dat je als arts op een onaantastbare positie zit. Ik zou graag zien dat er na zo’n incident wordt meegedacht over hoe het veroorzaakte leed kan worden verzacht. Dan heb ik het niet alleen over een financiële tegemoetkoming, maar ook over andere vormen van ondersteuning. Om verder te kunnen in
plaats van te blijven hangen in wat er allemaal verkeerd is gegaan en wie er schuld heeft. In mijn geval zou dat kunnen gaan om het meedenken over wachtlijstbemiddeling voor adoptie of een IVF-traject met een donoreitje. Want mijn kinderwens is er nog steeds en ik heb nooit de kans gehad eicellen te laten invriezen.”

Eefje: “Ik verwacht dat deze hulp heel waardevol is. Het kan helpen de draad van het leven weer op te pakken zonder in een slachtofferrol te blijven hangen.”

Programma Medische Incidenten
De behoeften van Eefje sluiten aan bij het programma Medische Incident. Het Fonds Slachtofferhulp heeft al eerder onderzoek gefinancierd om openheid in de zorg te bevorderen en dankzij een extra projectbijdrage van de VriendenLoterij kan binnenkort ook een eerste stap worden gezet met het bieden van casemanagement, waarbij slachtoffers op praktisch, juridisch en psychologisch vlak worden bijgestaan. Daarnaast kunnen zij rekenen op herstelbemiddeling (zie kader). Eefje: “Ik verwacht dat deze hulp heel waardevol is. Het kan helpen de draad van het leven weer op te pakken zonder in een slachtofferrol te blijven hangen. Natuurlijk mag je verdrietig zijn. Dat moet zelfs, maar het is wel belangrijk dat je ruimte maakt voor alle mooie dingen die er ook nog zijn. In mijn geval is het juridisch getouwtrek slopend en het verdriet om mijn onvervulde kinderwens onverminderd groot. Toch probeer ik uit elke situatie iets positiefs te halen en zo ‘vergif om te zetten in een medicijn’. Dat is een belangrijk Boeddhistisch principe dat me erg aanspreekt. Meditatie helpt me daarbij.”

Gewoon Eefje
Sinds vorig jaar heeft Eefje een nieuwe relatie. Met een twinkeling in haar ogen vertelt ze erover: “We hebben het heel fijn samen. Hij is eerder getrouwd geweest en heeft een dochtertje van acht. Een superleuk kind. De liefde tussen hem en zijn dochter is soms best confronterend, maar tegelijkertijd ben ik heel dankbaar dat ik daar een beetje deelgenoot van mag zijn. Het zal nooit mijn eigen dochter zijn en ik ben ook niet haar stiefmoeder. Ik ben gewoon Eefje en zij is mijn lieve draakje.”

Gerelateerde pagina’s:
– Programma Medische fouten
– Fonds Slachtofferhulp ontvangt bijdrage voor programma Medische Incidenten